Mijn eerste tattoo: Made with Love

In de viering van vanmorgen werd er stilgestaan bij de liefde, dit naar aanleiding van de tweede lezing uit de Brief van Paulus aan de Korintiers (12, 31-13, 13).

‘De liefde is lankmoedig en goedertieren, zij is niet afgunstig, praalt niet, beeldt zich niets in. Zij geeft niet om schone schijn, zij zoekt zichzelf niet, laat zich niet kwaad maken en rekent het kwade niet aan. De liefde verheugt zich niet over onrecht, maar vindt haar vreugde in de waarheid. Alles verdraagt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles duldt zij. De liefde vergaat nimmer.’

Wie God is? Hij is verborgen achter een sluier. Soms heel even zien we Hem…
in het voorbijgaan…
van achteren…

Wie God is? Wij geloven dat Hij ons het leven gegeven heeft en geeft
en soms zien wij Hem, waar Liefde zichtbaar wordt,
waar levensruimte wordt gegeven
en waar vriendschap en liefde bloeien mag.

Wie wilde kon zich na afloop van de viering laten tekenen. Mijn eerste tattoo is gezet: Made with Love.

God, we hebben U nog nooit gezien
en toch ben U zichtbaar, te zien waar
getekend wij zijn met Uw Naam en stempel:
Made with Love, een tattoo in ons hart.

God heeft ons met liefde geschapen,
getekend zijn wij door en met Hem,
toegerust om als Hem, de liefde te leven
als beelddragers van zijn eeuwige Naam.

Zo zijn wij allen kinderen van God,
geroepen om de Naam te leven
die Hij ons heeft gegeven: levende liefde
Made with Love, zijn wij, ook jij, ook jij!

 

 

Advertenties

Omdat Hij ons bemint; wat een vreugde!

Aanbidding (2013); zr. Marianne

De evangelielezing van vandaag (Mc. 2, 18-22) liet mij nadenken over mijn relatie met Jezus. ‘Kunnen de vrienden van de Bruidegom vasten als de Bruidegom bij hen is? Er komen dagen dat Hij er niet is en dan zullen zij/wij vasten.‘ Het vasten is geen doel op zich maar staat in dienst van de levende relatie met Jezus. Dit is de nieuwe wijn in nieuwe zakken. Daar waar het vasten en de vroomheidsoefeningen los van het concrete leven, los van de levende relatie met de Heer staat, daar zijn we in feite los van God. Vasten om het vasten of … (vul zelf maar in) staat niet in dienst van het Koninkrijk van God. In onze liturgische kalender staan ook tijden om te vasten, gekoppeld aan de periode uit het leven van Jezus welke wij vieren en gedenken. Ook deze boetetijden zijn gericht op het herstel van de relatie met de levende Heer. De kleur van die relatie is die van Bruidegom en bruid, een liefdesrelatie. Jezus is niet gekomen om ons op te roepen tot ascese of om ons een zwaar juk op te leggen. Jezus is gekomen omdat Hij en God de Vader ons bemint. Hij is gekomen uit pure minne. Dat maakt Zijn komst tot een vreugde, zoals ook het terugvinden of het herstel van die liefdesrelatie een vreugde is. Deze vreugde van God wens ik allen toe!

Had ik de liefde niet… in het voetspoor van Jezus, Bonhoeffer en Frère Luc

God is liefde

Jezus Christus, Dietrich Bonhoeffer en Frère Luc kwamen gisteren op mijn pad in de lezingen van mijn dag. Ze vulden elkaar zo mooi aan dat ik er graag iets van deel.

Het evangelie van de dag (Marc. 12, 28b-34): Het eerste gebod is: ‘Hoor, Israël! De Heer onze God is de enige Heer. Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart, geheel uw ziel, geheel uw verstand en geheel uw kracht. Het tweede is dit: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Er is geen gebod voornamer dan deze twee.’  Het gebod tot liefhebben is de kern van ons geloof. We kunnen God niet liefhebben zonder dat we onze naaste liefhebben en  we kunnen onze naaste niet liefhebben als we onszelf niet liefhebben.

Uit het thematisch dagboek van Dietrich Bonhoeffer (Meinema 2011, p. 186): een commentaar bij 1 Kor. 13 – … had ik de liefde niet …: Ons wordt slechts naar één ding gevraagd, of wij liefde hebben of niet. Waarom zal al het andere verdwijnen en waarom zal alleen de liefde nooit vergaan? Omdat alleen in de liefde de mens zichzelf opgeeft, zijn wil prijsgeeft voor de anderen, omdat dus alleen de liefde niet uit mijn eigen ik komt, maar uit mijn andere ik, uit God. Omdat dus alleen in de liefde God zelf door ons handelt, terwijl in al het andere wij zelf handelen. Het zijn onze gedachten, onze woorden, onze kennis, maar het is Gods liefde. En wat van ons is moet verdwijnen, alles – maar wat van God is, dat blijft.

Frère Luc, monnik en arts in Tibhirine (Halewijn, 2012, p. 170): ‘God is voor Jezus het einde van de weg. Onze reis leidt ook naar God, via de verrijzenis. De verrijzenis die in ons iedere dag met pijn tot stand komt. Als liefde altijd sterven is aan jezelf om in een ander te leven, dan is beminnen: leren sterven om te leven.’

Liefhebben is een eigenschap van God, in de liefde is God in ons handelend aanwezig. Wat van ons is moet verdwijnen, alles – maar wat van God is, dat blijft. Om het met de woorden van Paulus te zeggen: ‘Ik moet kleiner worden en Hij groter.’ of met de woorden van Dag Hammarskjöld: ‘Niet ik, maar God in mij.’ Het vraagt geloof om die weg te gaan en het vraagt dat wij de pijn dragen, want deze verrijzenis komt met pijn tot stand. Wij mogen voortgaan op het geloof van anderen die ons hierin zijn voorgegaan. Er zijn van die dagen dat deze voorbeelden je op een presenteerblaadje worden aangereikt en dan mag ik mijn God danken voor deze gaven en voor die voorgangers op mijn weg.

God leer mij, in navolging van Jezus uw Zoon, in navolging van Dietrich Bonhoeffer en Frère Luc, U steeds meer te beminnen en mij toe te vertrouwen aan uw liefde, dat deze mij mag omvormen tot mens naar uw beeld. Leer mij om mijn leven steeds meer uit handen te geven en ruimte te geven aan U in mij tot lof van uw Naam en tot zegen van ons allen.

Kun jij vandaag liefde zijn, daar waar liefdeloosheid heerst?

Het evangelie van vandaag (Johannes 14, 21-26) roept bij mij een gedeelte uit mijn eigen voorlopige leefregel op. Deze schreef ik enkele jaren terug voor een studieopdracht en gaat sinds die tijd met mij mee. Het gedeelte dat vandaag bij mij bovenkomt gaat terug op de Regel van Augustinus.

Johannes 14, 23: ‘Als iemand Mij liefheeft, zal zij/hij mijn woord bewaren; mijn Vader zal haar/hem liefhebben en Wij zullen tot haar/hem komen en verblijf bij haar/hem nemen.’

Uit mijn voorlopige leefregel: ‘Luister naar de Heer, onze God en heb Hem lief met hart en ziel en met inzet van al uw krachten. Leef één van geest en één van hart samen en eert in elkaar God, want ieder van u is zijn tempel geworden. Als wij met hart en ziel blijven proberen om God in elkaar te eren, dan worden wij die éne tempel van God. Er is maar één gebod: heb u naaste lief.

De opdracht van het evangelie geef ik mijzelf aan het begin van de dag vaak mee als de volgende vraag: Kun jij vandaag liefde zijn, daar waar liefdeloosheid heerst? Meer is niet nodig!

Tot lof van God.