De Goede Week, ook wel Stille of Heilige Week genoemd, is in het christendom de naam voor de week vanaf Palmzondag tot Stille Zaterdag. Het zijn de laatste zeven dagen van de veertigdagentijd of vasten. In deze dagen tot en met het hoogfeest van Pasen herdenken we alle gebeurtenissen die de kern van het christelijk geloof uitmaken, met name het lijden, sterven en verrijzen van Jezus Christus. De Goede Week en Pasen wordt daarom in het algemeen als het belangrijkste liturgische hoogfeest beschouwd.
De Goede Week begint met:

Palmzondag, ook wel Palmpasen genoemd. Palmzondag is de latste zondag van de vastenperiode (de zondag vóór Pasen), en het begin van zowel de Passietijd als de Goede Week. De liturgie heeft een dubbele kleur: op deze dag wordt de blijde intocht van Jezus Christus in Jeruzalem gevierd én we lezen het lijdensverhaal. Er  klinkt: ‘Hosannah’ en: ‘kruisig Hem’.

In de viering van Palmzondag komen we als het ware alle elementen uit de Goede Week tegen, het is als het ware de ouverture en draagt het hele verhaal in zich. De blijde intocht van Jezus Christus in Jeruzalem, als een superstar ingehaald, en het lijdensverhaal. Was Jezus niet meer dan een eendagsvlieg? Zo leek het misschien, maar we gaan door op deze weg!

Het zwaartepunt van de Goede Week vormt het Paastriduum: de driedaagse die begint met de avondviering van Witte Donderdag en loopt tot en met de vespers van Paaszondag. Ook Goede Vrijdag en Stille Zaterdag maken dus deel uit van het Paastriduum.

Op Witte Donderdag  gedenken we de voetwassing en de instelling van de eucharistie (het laatste avondmaal).  Jezus die zijn leerlingen de voeten wast! In onze viering wast onze abdis met de hulp van haar twee medebestuursleden de voeten van enkele zusters en gasten. Zó heeft Jezus het ambt bedoeld en zó wil Hij dat wij Hem volgen: door elkaar te dienen zoals Hij gedaan heeft. Wat Hij in de eucharistie doet is eigenlijk niets anders. Jezus geeft zichzelf met lichaam en bloed (helemaal dus) aan ons. Aan ons om dat concreet te maken! Ik denk hierbij aan een vriendin die werkzaam is als verpleegkundige bij demente bejaarden, aan een van onze kerkgangers die 24 uur per dag zijn vrouw verzorgd en bijstaat, de medewerkers van het Rode Kruis die in rampgebieden werken, de soldaten die op vredesmissie proberen iets voor de gewone mensen in oorlogsgebied te betekenen en vul zelf maar aan. Zelf probeer ik concreet in mijn kloostergemeenschap te dienen. Het werk doen wat gedaan moet worden, een oudere zuster een handje helpen of geduld met haar hebben, een luisterend oor zijn voor een gast die haar verhaal kwijt wil, enzovoort.

Op Goede Vrijdag herdenken we de kruisiging, het ljden en sterven van Jezus.  Je kunt deze vrijdag alleen goed noemen vanuit het perpectief van Pasen. Op deze dag denk ik ook sterk aan het lijden dat er in onze concrete wereld, dichtbij en veraf, is. De vreselijke schietpartij in Alphen, de vrijheidsstrijd in het Oosten, Ivoorkust, de tsunami in Japan en het daaropvolgende leed rondom de radioaktieve straling, enzovoort.  Maar ook het lijden dat ik tegenkom in de verhalen en levens van gasten, in mijn eigen familiekring en in onze kloostergemeenschappen kan ik verbinden aan Goede Vrijdag.

Paaszaterdag of Stille Zaterdag is de rustdag tussen dood en opstanding. Deze dag is vooral stil. Biddend en wakend brengen wij de ‘nacht’ door, wachtend op het licht van Pasen.

In de kerk wordt de nacht voor Pasen biddend en wakend doorgebracht. De Paaswake is het feest van het licht, het feest van het water, het feest van de vreugde om Jezus’ verrijzenis. De paaskaars die symbool is van de verrezen Heer, zal van nu af haar licht laten schijnen. In het donker van de nacht wordt het Licht van Christus in processie de kapel binnengedragen en bejubeld. Daarna volgt de zegening van het doopwater; we hernieuwen onze doopbeloften en vieren de eucharistie.

De tocht die we, Jezus navolgend, zijn begonnen met Palmzondag is op zijn hoogtepunt en eindpunt aangekomen: Pasen.

Pasen: de tocht die we, in navolging van Jezus, met Palmzondag begonnen zijn is op zijn hoogtepunt en eindpunt aangekomen: het leven heeft het gewonnen van de dood, het licht van het duister. God laat ons niet alleen! Het licht van Christus zal ons verlichten. Alleluia! En met die opdracht mogen we verder gaan – een levensweg lang – LICHT BRENGEN IN DE DUISTERNIS  en ALS OPGEWEKTE MENS MIJN WEG GAAN.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s